E-man-cipation: One man’s view
9-12 2009
Mister José Manuel Barroso, the slick Portugese Commission President of the European Union, says he’s pleased with the fact that one third of the Commission jobs are held by women. Statements like this always make me cringe. National governments did their best to put forward some nice ladies for the jobs, instead of looking for the most capable candidate. Then again, it’s always nice to have female colleagues (because men want something to look at, don’t we?).
For the past fifty years the emancipation of women has been progressing rapidly. They got equal rights, the right to vote, universities are full of women and there are even special swimming-pool nights where no men are allowed. Even though, as a man, I cannot understand these swimming pool nights (not all men are sexual predators, really), it is something most guys can live with. We too are happy with the equal rights of women. It benefits everyone.
With equal rights come equal opportunities. Every woman in the European Union should have the chance to pursue an education, apply for a job or not do anything, just like men can.
This also means that when I apply for a job as a man, I will have to compete with a woman. Since we are supposedly equal, we should be judged on our quality. Emancipation means that gender, like race, religion and sexual orientation, is not a factor. Not in a negative, nor in a positive way.
By clearly stating that a certain number of women is preferred in the Commission (or in any job), both men and women should be offended. Women get a little push in the back because the employer seems to think they can’t get the job based purely on their qualities. Men have a disadvantage compared to women applying for the same job, because of their gender.
If the definition of discrimination is “treatment or consideration based on class or category rather than individual merit”, this is discrimination. Yes, the women in the Commission are capable women. But because of Barroso’s women-policy and the lobbying of women’s groups, they could be reduced to mere ‘token ladies’, like the token Chinese, black and gay person in every politically correct film. They’re not there because of what they have to add to the product, but because of the way they were born.
Der Mensch als Industriepalast
26-10 2009
De Duitser Henning M. Lederer maakte onderstaande animatie gebaseerd op een tekening uit 1927. De mens als industrieel paleis.
Zie ook: www.industriepalast.com
Gelukkig slikte Lisa de pil
20-6 2009
Danny haalt een biertje bij de bar. Voor zichzelf en zijn klasgenoten. Overdag kon je daar nog bij de conciërge een zakje paprikachips en een roze koek halen. Ook die kosten per stuk een euro twintig. Om zijn leeftijd wordt niet gevraagd. Het klassenfeest in de kantine is toch alleen voor HAVO 4. Meneer Janssen van Wiskunde houdt toezicht samen met de nieuwe gymlerares.
Niemand had ooit gedacht dat het Christelijk Lyceum tijdens het feest zou transformeren in dit Sodom en Gomorra. De vijftien- en zestienjarige pubers dronken allemaal hun eerste biertje op het klassenfeest. Daar bleef het niet bij. Al gauw haalde Tommy de harddrugs uit zijn binnenzak. Iedereen wist wel raad met het witte poeder. Gezien op televisie. Niet eens op de commerciële zenders, maar bij BNN. Op zondag nota bene.
Gelukkig was Lisa aan de pil. Toen de twee toezichthoudende leraren even niet keken, kroop ze samen met Jan de kleine gymzaal in. Daar lagen de grote zachte matten waar eerder die dag nog vierendertig brugklassers de radslag op oefenden. Ze was dan misschien pas veertien (vroege leerling, klas overgeslagen), het blonde meisje wist precies wat haar te doen stond. Ook toen er nog drie andere klasgenoten, waaronder twee meisjes, bij kropen. Gezien op MTV.
Het feest duurde officieel tot elf uur. De volgende dag moesten de kids namelijk weer vroeg op voor Economie. Maar voor de gelukkigsvogels die uitgenodigd waren ging het feest door bij Jeffrey thuis. Dresscode: Londsdalecapuchon en witte Nikes. Neem allemaal wat drank mee, breezers en wodka scoren het best. “Zijn ouders zijn gewoon thuis, maar ze zijn relaxt. Ze lezen GeenStijl en zitten bij een parenclub,” zegt Danny. “Swingers, noem je dat,” corrigeert Lisa hem.
Met grote pupillen en stinkende oksels zit de hele klas de volgende ochtend gewoon bij Economie. Iets met marktwerking. Tijdens de grote pauze, wanneer de hangjongeren hun eerste stickie staan te roken, rijdt er een grote promobus het plein op. Een kalende man en een vrouw in een te lange jurk spreken de studenten belerend toe. Over alcohol en drugs. En de sexuele moraal. Over ware liefde. Die liefde en vrijheid die zij zelf ontdekten in 1967. Condooms en brochures vinden gretig aftrek.
“Kankervet,” zegt Danny.
Romantisch, dat wel
13-6 2009
Mijn hand zweet een beetje. Een democratisch hoogtepunt, een opgevouwen vel papier met een klein puntje rood er op. Of papier beter werkt dan een machine vraag ik me af. Romantisch, dat is het gewoon.
Een blond meisje dat vrijwillig achter het bureau zit kijkt met haar grote blauwe ogen aandachtig hoe ik het papier in de bus laat vallen. Floep. Democratischer dan dit wordt het niet. Voor mij persoonlijk een mooi moment. Dat begrijpt zij ook, dat zie ik aan haar lachje. Een jaar of twintig. Student. De felgekleurde fiets voor de deur zal wel van haar zijn. Wat doet ze in godsnaam op haar vrije donderdagmorgen in de lege gymzaal van een Utrechtse basisschool, geflankeerd door een grijs pak en een vale bloemetjesjurk? Zonder er verder over na te denken weet ik het zeker. Die vervelende slogan van GroenLinks schiet me te binnen. Ja. Ik wil Europese Gemeenschap.
Het moment van intimiteit wordt verstoord door een andere stemgerechtigde. “Pietersen,” vertelt het meisje met de ogen aan een van haar saaie collega’s. “Pietersen,” zegt het pak instemmend en doet iets met zijn pen. Pietersen doet wat ik ook deed. Het rode potlood en een vel papier. Keert terug met een zweterig handje, laat het vel vallen en kijkt het meisje aan. Ik ben dus niet de enige. En ze lacht.
Langer blijven staan zou alleen maar knullig zijn. Terwijl mijn goedkope sneakers piepen op de vloer van de gymzaal hoor ik achter mij de stappen van Pietersen. Hij piept niet, hij kraakt. Dure leren schoenen. Die stemt heel wat anders dan ik.
De deur houd ik open voor mijn concurrent. Een kans om de beste man eens goed in ogen te kijken. Een neppe glimlach van mijn kant. Hij kijkt niet terug. Zegt geen bedankt. Tussen duim en wijsvinger houdt hij het zwarte afstandsbedieninkje van zijn BMW X5 al klaar. Ondanks de dikke trouwring aan zijn hand is hij net zo onder de indruk als ik. Volgende keer stemt hij weer. Ik weet het zeker.
Buiten kijk ik nog even door het raam naar binnen. Er staat een wat dikkige oude vrouw voor haar. De grote blauwe ogen lijken niet kieskeurig te zijn met hun brede lach. Plots is het mij compleet duidelijk wat het meisje hier doet. Zonder zo’n meisje wil helemaal niemand Europese Gemeenschap.
PES op uStream
19-5 2009
(Hier was rond 20:00 het live verslag van een potje Pro Evolution Soccer te zien)
Omdat het kan
See, we do got swing
3-5 2009
Toen ik dit jaar mijn plannen voor Koninginnedag maakte wilde ik eigenlijk gaan koekhappen, zaklopen en rommel verkopen op een kleedje. Om eens voor de grap met de traditie te breken werd het London Calling. Bandjes kijken in Paradiso, Amsterdam.
Veel woorden kan en zal ik er niet vuil aan maken. Je moet het zien. Had er bij moeten zijn. Het is een gevoel. Hoogtepunt: Airborne Toxic Event. Maar omdat je die toch wel op Kink FM hoort langskomen, promote ik hier even een ander bandje.
Two Door Cinema Club – Undercover Martyn
Geldappelboom
13-4 2009
Vorige week zette Apple een aftelklok op de site om de miljardste app-download te promoten. Tegelijkertijd kwam er ook een lijst vrij van de meest gedownloadde iPhoneprogramma’s, waar je vaak een klein bedrag voor moet betalen – vaak niet meer dan een euro.
Maar als heel veel mensen heel weinig betalen voor een klein programmaatje op hun telefoon, hoeveel verdient de maker hier dan mee? Heel veel geld. Je kunt nogal wat verdienen met een simpel idee en wat basisvaardigheden programmeren, blijkt.
Zo verdiende de de programmeur van het spelletje iShoot, Ethan Nicholas, binnen vijf maanden al 800,000 dollar. Het meest bizarre voorbeeld vond ik zelf Koi Pond, een soort digitale vijver waar je met je vinger in het water kunt spelen. 900.000 mensen vonden het 0.79 dollar waard. De ontwikkelaars hielden er $623,000 aan. Apple verdient er zelf ook aardig aan, een deel van de opbrengst gaat naar Apple zelf.
Tijd voor een opfriscursus programmeren, denk ik!
(Bron)
Over dode bomen
9-4 2009
Het is al tijd lang crisis in krantenland. Het internet plukt de abonnees weg. De kredietcrisis werkt ook niet echt mee. Ontlezing. Help!
Volgens superinternetter Jeff Jarvis is het allemaal hun eigen schuld. “You blew it!” schreef hij. “Jullie hebben 20 jaar de tijd gehad sinds het internet, 15 jaar sinds de eerste browser en 10 jaar sinds Google en blogs om jullie aan te passen. En jullie hebben het goed verknald.” Tenminste, dat is mijn korte vertaalde samenvatting.
Amerikaanse kranten zijn boos op “parasiet” Google omdat de zoekmachine linkt naar hun webpagina’s en korte stukjes (met bronvermelding) overneemt. Lezers horen te betalen voor online nieuws, ook al doen ze dat nu niet. Alsof iemand betaalt voor wat hij of zij ook gratis kan krijgen – I don’t think so.
En ook in Nederland is van alles aan de hand. Je wist het misschien niet, maar ook hier mag je niet zomaar linken naar elke krantensite. Trouw bijvoorbeeld ziet “tot 50 keer” linken naar hun site als ‘incidenteel linken’. Daarna maak je het wel erg bont en moet je aan hun voorwaarden voldoen. De Volkskrant heeft soorgelijke kleine lettertjes inmiddels van de site afgehaald. Niks mis met links, meldt de bijsluiter nu. Terwijl Trouw in de 80ies leeft, begrijpt de NRC het wel. De site van nrc.next werd omgetoverd van een nieuwssite – waar je er genoeg van hebt op het internet – tot een goed werkend blog.
Nederland zou Nederland niet zijn als we niet overal over zouden debatteren. Op dezelfde dag dat Jeff Jarvis riep dat de geschreven pers het heeft verknald, werd er in Amsterdam gepraat over overheidssteun voor de pers. Een fonds dat de kranten moet helpen vernieuwen. Goed of slecht, daar zijn de meningen over verdeeld. Maar ook hier mag het gezegd worden: het is kranten in twintig jaar niet gelukt om goed in te spelen op het internet. En nu moet het dus met overheidsgeld gebeuren. De vraag of je hiermee een dood alleen pijnlijker en langzamer maakt komt wel naar boven.
Thomas Moerman schrijft hier zo nu en dan wat op. Journalistiek, de geest prikkelend, relativerend of gewoon erg leuk.
Verder is hij student, treinreiziger, man, Europeaan, journalist en denkt hij wel eens na over nieuwe media.
