Thomas Moerman

Elke avond kijk ik trouw naar de wilde krullen van Jeroen, iedere avond geniet ik van de pittige vragen van Paul. Bij de aankondiging van de gasten voor het reclameblok zit ik al op het puntje van mijn stoel, het reclameblok gaat voor mijn gevoel langzamer dan een schilpad met lijm aan zijn poten. En dan is het zo ver. De nette woorden van Paul, de nonchalante houding van Jeroen. De altijd spraakmakende gasten, de leuke fragmenten tussendoor, laten we vooral niet de zapservice vergeten. Het liefst kijk ik direct na de uitzending ook nog de herhaling erachteraan. Genieten is het.

Maandagavond was ik voor de verandering aan de andere kant van het scherm te vinden. Ik mocht met wat studiegenoten naar de studio om een uitzending bij te wonen. Ik kon mijn geluk niet op. Dit washet moment waar ik al die tijd op had gewacht.

Na een drankje op kosten van de studio worden we naar binnengeroepen. Trillend op mijn benen wandel ik als een pasgeboren kind naar binnen; alles om me heen verwondert mij, ik sta op het punt om te huilen van geluk. Onderweg worden we ook nog eens verwend, we krijgen de keuze uit water, rode wijn, witte wijn en diverse frisdrank. Om stijlvol over te komen bij mijn helden kies ik voor de rode wijn. 

Ik krijg een stoel toegewezen van een wat strenge mevrouw, een mooie bank achterin. Ik volg opgetogen haar bevel op. Er staat een camera recht op mijn neus gericht. Oh wat leuk, nu ziet iedereen mij op televisie, ben ik vanavond even zo’n ster als Witteman en Pauw zelf. 

We moeten een halfuurtje wachten, iedereen heeft zijn of haar drankje inmiddels op. Naar het toilet mogen wij echter niet. Nadat een meisje de vrouw ervan overtuigd dat een natte broek op televisie echt niet kan, mag ze toch. “Maar wel snel terug he!”

Terwijl nog steeds maar dan ook niemand ons welkom heeft geheten, of bedankt heeft voor onze komst, wijst de floormanager ons er op botte wijze op dat we ons glas na de uitzending terug moeten terugbrengen. Dat scheelt hun een hoop werk. Daarnaast mogen we niet om ons heen kijken, dat is irritant en raar. Ja, we komen allemaal op televisie, we moeten niet bang zijn. 

De warme deken, het verwenavondje, alles waar ik recht op heb als grootste fan van Nederland ontbreekt. De betovering is er af, ik ben ontdaan. Mijn helden komen op. Een man in een hoekje begint te klappen als een malle, wij volgen zijn voorbeeld maar. Plotseling kijkt Paul Witteman ons aan. Hij spreekt ons toe, leuk dat we er zijn, welkom. Ondanks mijn ergernissen smelt ik wederom voor zijn woorden. Hij neemt mijn pijn weg, mijn messias. Wat een held.