Danny haalt een biertje bij de bar. Voor zichzelf en zijn klasgenoten. Overdag kon je daar nog bij de conciërge een zakje paprikachips en een roze koek halen. Ook die kosten per stuk een euro twintig. Om zijn leeftijd wordt niet gevraagd. Het klassenfeest in de kantine is toch alleen voor HAVO 4. Meneer Janssen van Wiskunde houdt toezicht samen met de nieuwe gymlerares.

Niemand had ooit gedacht dat het Christelijk Lyceum tijdens het feest zou transformeren in dit Sodom en Gomorra. De vijftien- en zestienjarige pubers dronken allemaal hun eerste biertje op het klassenfeest. Daar bleef het niet bij. Al gauw haalde Tommy de harddrugs uit zijn binnenzak. Iedereen wist wel raad met het witte poeder. Gezien op televisie. Niet eens op de commerciële zenders, maar bij BNN. Op zondag nota bene.

Gelukkig was Lisa aan de pil. Toen de twee toezichthoudende leraren even niet keken, kroop ze samen met Jan de kleine gymzaal in. Daar lagen de grote zachte matten waar eerder die dag nog vierendertig brugklassers de radslag op oefenden. Ze was dan misschien pas veertien (vroege leerling, klas overgeslagen), het blonde meisje wist precies wat haar te doen stond. Ook toen er nog drie andere klasgenoten, waaronder twee meisjes, bij kropen. Gezien op MTV.

Het feest duurde officieel tot elf uur. De volgende dag moesten de kids namelijk weer vroeg op voor Economie. Maar voor de gelukkigsvogels die uitgenodigd waren ging het feest door bij Jeffrey thuis. Dresscode: Londsdalecapuchon en witte Nikes. Neem allemaal wat drank mee, breezers en wodka scoren het best. “Zijn ouders zijn gewoon thuis, maar ze zijn relaxt. Ze lezen GeenStijl en zitten bij een parenclub,” zegt Danny. “Swingers, noem je dat,” corrigeert Lisa hem.

Met grote pupillen en stinkende oksels zit de hele klas de volgende ochtend gewoon bij Economie. Iets met marktwerking. Tijdens de grote pauze, wanneer de hangjongeren hun eerste stickie staan te roken, rijdt er een grote promobus het plein op. Een kalende man en een vrouw in een te lange jurk spreken de studenten belerend toe. Over alcohol en drugs. En de sexuele moraal. Over ware liefde. Die liefde en vrijheid die zij zelf ontdekten in 1967. Condooms en brochures vinden gretig aftrek.

“Kankervet,” zegt Danny.

Een blond meisje dat vrijwillig achter het bureau zit kijkt met haar grote blauwe ogen aandachtig hoe ik het papier in de bus laat vallen. Floep. Democratischer dan dit wordt het niet. Voor mij persoonlijk een mooi moment. Dat begrijpt zij ook, dat zie ik aan haar lachje. Een jaar of twintig. Student. De felgekleurde fiets voor de deur zal wel van haar zijn. Wat doet ze in godsnaam op haar vrije donderdagmorgen in de lege gymzaal van een Utrechtse basisschool, geflankeerd door een grijs pak en een vale bloemetjesjurk? Zonder er verder over na te denken weet ik het zeker. Die vervelende slogan van GroenLinks schiet me te binnen. Ja. Ik wil Europese Gemeenschap.

Het moment van intimiteit wordt verstoord door een andere stemgerechtigde. “Pietersen,” vertelt het meisje met de ogen aan een van haar saaie collega’s. “Pietersen,” zegt het pak instemmend en doet iets met zijn pen. Pietersen doet wat ik ook deed. Het rode potlood en een vel papier. Keert terug met een zweterig handje, laat het vel vallen en kijkt het meisje aan. Ik ben dus niet de enige. En ze lacht.

Langer blijven staan zou alleen maar knullig zijn. Terwijl mijn goedkope sneakers piepen op de vloer van de gymzaal hoor ik achter mij de stappen van Pietersen. Hij piept niet, hij kraakt. Dure leren schoenen. Die stemt heel wat anders dan ik.

De deur houd ik open voor mijn concurrent. Een kans om de beste man eens goed in ogen te kijken. Een neppe glimlach van mijn kant. Hij kijkt niet terug. Zegt geen bedankt. Tussen duim en wijsvinger houdt hij het zwarte afstandsbedieninkje van zijn BMW X5 al klaar. Ondanks de dikke trouwring aan zijn hand is hij net zo onder de indruk als ik. Volgende keer stemt hij weer. Ik weet het zeker.

Buiten kijk ik nog even door het raam naar binnen. Er staat een wat dikkige oude vrouw voor haar. De grote blauwe ogen lijken niet kieskeurig te zijn met hun brede lach. Plots is het mij compleet duidelijk wat het meisje hier doet. Zonder zo’n meisje wil helemaal niemand Europese Gemeenschap.

Maandagavond was ik voor de verandering aan de andere kant van het scherm te vinden. Ik mocht met wat studiegenoten naar de studio om een uitzending bij te wonen. Ik kon mijn geluk niet op. Dit washet moment waar ik al die tijd op had gewacht.

Na een drankje op kosten van de studio worden we naar binnengeroepen. Trillend op mijn benen wandel ik als een pasgeboren kind naar binnen; alles om me heen verwondert mij, ik sta op het punt om te huilen van geluk. Onderweg worden we ook nog eens verwend, we krijgen de keuze uit water, rode wijn, witte wijn en diverse frisdrank. Om stijlvol over te komen bij mijn helden kies ik voor de rode wijn. 

Ik krijg een stoel toegewezen van een wat strenge mevrouw, een mooie bank achterin. Ik volg opgetogen haar bevel op. Er staat een camera recht op mijn neus gericht. Oh wat leuk, nu ziet iedereen mij op televisie, ben ik vanavond even zo’n ster als Witteman en Pauw zelf. 

We moeten een halfuurtje wachten, iedereen heeft zijn of haar drankje inmiddels op. Naar het toilet mogen wij echter niet. Nadat een meisje de vrouw ervan overtuigd dat een natte broek op televisie echt niet kan, mag ze toch. “Maar wel snel terug he!”

Terwijl nog steeds maar dan ook niemand ons welkom heeft geheten, of bedankt heeft voor onze komst, wijst de floormanager ons er op botte wijze op dat we ons glas na de uitzending terug moeten terugbrengen. Dat scheelt hun een hoop werk. Daarnaast mogen we niet om ons heen kijken, dat is irritant en raar. Ja, we komen allemaal op televisie, we moeten niet bang zijn. 

De warme deken, het verwenavondje, alles waar ik recht op heb als grootste fan van Nederland ontbreekt. De betovering is er af, ik ben ontdaan. Mijn helden komen op. Een man in een hoekje begint te klappen als een malle, wij volgen zijn voorbeeld maar. Plotseling kijkt Paul Witteman ons aan. Hij spreekt ons toe, leuk dat we er zijn, welkom. Ondanks mijn ergernissen smelt ik wederom voor zijn woorden. Hij neemt mijn pijn weg, mijn messias. Wat een held.