Een blond meisje dat vrijwillig achter het bureau zit kijkt met haar grote blauwe ogen aandachtig hoe ik het papier in de bus laat vallen. Floep. Democratischer dan dit wordt het niet. Voor mij persoonlijk een mooi moment. Dat begrijpt zij ook, dat zie ik aan haar lachje. Een jaar of twintig. Student. De felgekleurde fiets voor de deur zal wel van haar zijn. Wat doet ze in godsnaam op haar vrije donderdagmorgen in de lege gymzaal van een Utrechtse basisschool, geflankeerd door een grijs pak en een vale bloemetjesjurk? Zonder er verder over na te denken weet ik het zeker. Die vervelende slogan van GroenLinks schiet me te binnen. Ja. Ik wil Europese Gemeenschap.

Het moment van intimiteit wordt verstoord door een andere stemgerechtigde. “Pietersen,” vertelt het meisje met de ogen aan een van haar saaie collega’s. “Pietersen,” zegt het pak instemmend en doet iets met zijn pen. Pietersen doet wat ik ook deed. Het rode potlood en een vel papier. Keert terug met een zweterig handje, laat het vel vallen en kijkt het meisje aan. Ik ben dus niet de enige. En ze lacht.

Langer blijven staan zou alleen maar knullig zijn. Terwijl mijn goedkope sneakers piepen op de vloer van de gymzaal hoor ik achter mij de stappen van Pietersen. Hij piept niet, hij kraakt. Dure leren schoenen. Die stemt heel wat anders dan ik.

De deur houd ik open voor mijn concurrent. Een kans om de beste man eens goed in ogen te kijken. Een neppe glimlach van mijn kant. Hij kijkt niet terug. Zegt geen bedankt. Tussen duim en wijsvinger houdt hij het zwarte afstandsbedieninkje van zijn BMW X5 al klaar. Ondanks de dikke trouwring aan zijn hand is hij net zo onder de indruk als ik. Volgende keer stemt hij weer. Ik weet het zeker.

Buiten kijk ik nog even door het raam naar binnen. Er staat een wat dikkige oude vrouw voor haar. De grote blauwe ogen lijken niet kieskeurig te zijn met hun brede lach. Plots is het mij compleet duidelijk wat het meisje hier doet. Zonder zo’n meisje wil helemaal niemand Europese Gemeenschap.